Κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου

Δεκέμβριος 20, 2009

Δεν είχα γράψει τίποτα για το θέμα. Νιώθω όμως την ανάγκη να γράψω κάτι, έστω και δύο γραμμές.

Έχουν γραφεί χιλιάδες λέξεις για το θέμα, και τα σενάρια φαντασίας δίνουν και παίρνουν. Για μένα είναι αδιανόητο. Αν και πέρασαν οι μέρες, έχει κατασταλάξει πλέον ως γεγονός, έχει καταγραφεί πλέον στους εγκεφάλους μας, συνεχίζει να είναι παρανοϊκό.

Πως μπόρεσαν άνθρωποι με μυαλό, ψυχή, καρδιά να κάνουν κάτι τέτοιο; Δεν το χωράει ο νους. Διάβασα και το άρθρο της κόρης του Τάσσου, Αναστασίας, στον σημερινό Φιλελεύθερο και ράγισε η καρδιά μου.

Θα στείλω και εγώ -όσο τετριμμένο και αν ακούγεται πλέον…- τον σεβασμό και τις ευχές μου στην οικογένεια του Τάσσου.

Αλλά όσο και να μην θέλω να το δω πολιτικά, οφείλω να κακίσω μερίδα ανθρώπων που πρόσκεινται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο ΑΚΕΛ και άφησαν να νοηθεί πως την σορό δήθεν την έκλεψαν άνθρωποι της οικογένειας για να «ηρωοποιήσουν» τον Τάσσο. Αυτοί οι ψίθυροι και αυτές οι τοποθετήσεις είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ, και όποιος αριστερός λέει τέτοια πράγματα εκθέτει την ιδεολογία μας, αλλά και το ΑΚΕΛ.

Διαφωνούμε, ξεδιαφωνούμε με τον Τάσσο είναι ένα θέμα. Ας μην συντηρούμε εμείς την συνωμοσιολογία αυτή που κατέστρεψε την Κύπρο. Λίγος σεβασμός δεν βλάπτει…

Θανατηφόρα δρομολόγια

Δεκέμβριος 6, 2009

Πότε θα λυθεί επιτέλους το θέμα των δρόμων; Είναι πολύ σοβαρό. Όχι τόσο οι μεγάλοι αυτοκινητοδρόμοι μας (highway τα λέμε τώρα…). Αυτοί μια χαρά είναι.

Μιλάω για τους δρόμους και τα στενοσόκακα, όχι μόνο των χωριών, αλλά και των πόλεων, συμπεριλαμβανομένης και της πρωτεύουσας.

Δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν υπάρχει προστασία, δεν υπάρχουν πεζοδρόμιο. Το αντιλήφθηκα όταν χτες λίγο έλειψε να πατήσω κόσμο 2 φορές, μια γριά που διασταύρωνε και ένα πιτσιρικά.

Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει τώρα, αλλά οι αρμόδιοι πρέπει να το δουν πάση θυσία. Δεν μπορούμε βέβαια να ρίξουμε κτίρια για να ισιώσουμε τους δρόμους, αλλά αφού φαίνεται πως μυαλό δεν βάζουμε και κοινωνική συνείδηση δεν αποκτούμε, θα πρέπει να υπάρξουν άλλα μέτρα.

Εγώ προτείνω να μπουν κυρτώματα παντού, τουλάχιστον πριν από επικίνδυνες στροφές κλπ. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.

Μια νέα φωνή στις τόσες…

Νοέμβριος 29, 2009

Είμαι ιδιωτικός υπάλληλος. Δηλαδή δουλεύω και εγώ τώρα σε έαρ-κοντίσιον και θέρμανση. Πέρασα όμως δύσκολες ώρες ως εργάτης. Αυτό είναι πολιτικό μπλογκ όμως. Δεν σας ενδιαφέρουν τα προσωπικά μου.

Απλώς για να δείτε από που έρχομαι και που πάω: Αναγιώθηκα σε «σκληρή» αριστερή οικογένεια. Ζυμώθηκα στα Εδονόπουλλα, στην ΕΔΟΝ, για σπουδές δεν είχαμε λεφτά οπότε έχασα που την Προοδευτική. Για χρόνια μάχιμο μέλος του Λαϊκού Κινήματος, από την ΠΕΟ (εγώ) και την ΠΟΓΟ (η αδελφή μου) ως την Θύρα 9.

Οι μήνες πριν το Σχέδιο Ανάν ήταν ο ομφάλιος λώρος που έσπασε. Μια (μερίδα) του κόμματος μου συμπεριφέρθηκε αντιφατικά και αλλόκοτα ως προς την ιδεολογία του ΑΚΕΛ. Αντιφατικά και αλλόκοτα ως προς την επαναπροσέγγιση, τους Τουρκοκύπριους, την εμμονή στην πρόοδο, τις δημοκρατικές ευαισθησίες. Ηττήθηκε από τον συντηρητισμό. Αποστασιοποιήθηκα συνειδητά από το κόμμα, χωρίς ποτέ να πάψω να το αγαπώ και να το νοιάζομαι.

Τώρα προχωρώ μόνος και ωραίος. Πολιτικά πάντα.